Pleidooi tegen de sluipmoord op onze kostbaar verworven Vrijheid van Meningsuiting!

  • De toespraak door Rowan Atkinson voor “Defend Free Speech” in het Engelse Parlement zou gehoord/gelezen moeten worden door iedere politicus, journalist, actievoerder en kiezer voordat zij beginnen te roepen om wetten die het zwijgen moeten opleggen aan wat zij beschouwen als “extremisten”. We hebben het even in het Nederlands vertaald, want kennelijk dient de boodschap weer te worden herhaald.
  • Ik dacht dat bij iedereen in Nederland Vrijheid van Meningsuiting inmiddels toch wel als iets vanzelfsprekends kon worden beschouwd, waar we niet telkens weer opnieuw over in discussie hoefden te treden, maar niets blijkt minder waar, gezien de recente pogingen tot sluipmoord die er vanuit de politiek worden ondernomen.
  • “Zelfs voor die aanklachten die waren ingetrokken, waren mensen gearresteerd, ondervraagd, voor de rechtbank gedaagd en toen pas vrijgelaten. Dat is niet een wet die fatsoenlijk werkt, dat is censurerend op de meest intimiderende manier met de garantie op een “verkillende invloed” op de vrije expressie en het vrije protest.”
  • “Het sterkste wapen tegen haatdragende spraak is niet onderdrukking, het is juist meer spraak.”

Jawel, en dan hebben we het hier natuurlijk over met name de hoofdverdachten Grapperhaus en Ollongren die al geruime tijd allebei actief bezig zijn om te zoeken naar alle mogelijke methodes waarop de compleet subjectieve begrippen als “haatspraak” (en recentelijk blijkt groepsbelediging ook problematisch uit te pakken, getuige de veroordeling van Wilders) en “desinformatie” de kop in te drukken. En men is hiermee kennelijk al in een vergevorderd stadium hebben we inmiddels vernomen van de recente, doodenge uitspraken van minister Grapperhaus over het inperken van onze grondrechten op, zoals hij het omschrijft alsof het iets heel vies is, “dat internet”; het is voor hem alleen zo lastig, want stel je voor dat het ‘gekwalificeerd wordt als censuur’ (dat is niet alleen kwalificeren als censuur, dat is gewoon censuur).

Degene die Vrijheid van Meningsuiting wil beperken is vijand van de democratische rechtsstaat

Het invoeren van allerlei wetten en middelen om deze twee fenomenen aan te pakken, kunnen alleen maar leiden tot substantiële schade aan de kostbaarste en meest fundamentele pilaar van de democratische, vrije rechtsstaat. Elke politicus die probeert aan deze absolute vrijheid te tornen, moet beschouwd worden als vijand van de democratische rechtsstaat, en zou eigenlijk niet meer mogen dienen in een politieke bestuursfunctie, daar het beschermen van de democratische rechtsstaat nou juist één van de kerntaken is waar zij verantwoordelijk voor zijn.

Blijkbaar is het dus wederom nodig om deze politici er aan te herinneren wat het belang is van vrijheid van meningsuiting en dat de overheid absoluut geen wetten dient te maken die hier afbraak aan doen. En houd in de gaten dat dit soort wetten, protocollen en “taskforces” altijd onder de dekmantel van allerlei goede bedoelingen gaan (‘het beschermen van burgers en hulpdiensten tegen online lastpakken’), het eindresultaat is echter steevast verlies van grondrechten. Burgers dienen dus vooral beschermd te worden tegen een overheid die stukje bij beetje de Vrijheid van Meningsuiting proberen af te breken, in andere woorden: er een sluipmoord trachten te plegen!

In Groot Brittannië hebben ze al dergelijke wetten verwijderd vanwege ongewenste effecten, en ondanks dat is de “denkpolitie” daar volop in touw

In Groot Brittanië was enkele jaren terug (2012) een burgerinitiatief opgestart voor een wetswijziging om de strafbaarheid van “beledigende woorden en gedrag” (de zogeheten “Section 5“; als link niet werkt: klink deze archieflink) te verwijderen, aangezien dit de vrijheid van meningsuiting teveel zou schaden. Dit burgerinitiatief is uiteindelijk geslaagd en in 2014 werd de wetswijziging doorgevoerd. Ook Rowan Atkinson (bekend als Mr. Bean en Blackadder) had toen voor dat initiatief een toespraak gehouden ter verdediging van Vrijheid van Meningsuiting.

(Overigens was de kleine overwinning die behaald werd met de wetswijziging niet voldoende om Vrijheid van Meningsuiting te beschermen. De “denkpolitie” die tegenwoordig in Engeland mensen steeds vaker lastig valt, beboet en bestraft voor internetberichten, slaat te pas en te onpas toe en dit probleem doet zich in nog veel meer (ook westers “democratische”) landen inmiddels voor. Ook in bijvoorbeeld Australië en Nieuw Zeeland is het lastig vallen van burgers door de denkpolitie gemeengoed geworden.)

In 2012 voor de campagne voor Vrijheid van Meningsuiting hield comediant Rowan Atkinson een indrukwekkende toespraak voor het Parlement

Zeer helder zet hij uiteen waarom wetten en regels die deze vrijheid inperken zeer problematisch zijn en ronduit gevaarlijk voor onze democratische vrijheid, alhoewel het lijkt alsof het huidige kabinet en reguliere media hier weinig mee op hebben. Alle politici, journalisten en activisten die roepen om de “extremisten” het zwijgen op te leggen (te censureren), zouden de speech van Atkinson ter harte moeten nemen.

Een voorbeeld van één van vele gerechtelijke dwalingen veroorzaakt door de toenmalige “Section 5” (en hetgeen we kunnen gaan verwachten als we hier ook toenemende meningsuiting onderdrukkende wetgeving gaan krijgen):

“Kyle Little was arrested under Section 5 for what was described as a “daft little growl” and a “woof” aimed at two Labrador dogs. Although the dog owner did not want a prosecution, Mr Little was detained for five hours and prosecuted. He was convicted and fined. On appeal Newcastle Crown Court quashed his conviction. The case cost the taxpayer £8,000.”

Bekijk hier de toespraak (Nederlandse vertaling daaronder in dit artikel):

Indien video niet beschikbaar, hier een alternatieve versie op Bitchute

Nederlandse vertaling toespraak Rowan Atkinson voor bescherming Vrijheid van Meningsuiting

“Mijn beginpunt als het gaat om de overweging van enige issue gerelateerd aan vrijheid van meningsuiting is mijn gepassioneerde overtuiging dat het tweede belangrijkste ding in het leven het recht om jezelf vrijelijk uit te kunnen drukken. Het meest waardevolle ding in het leven is, denk ik, voedsel in je mond en het derde meest waardevolle is een dak boven je hoofd, maar gevestigd op de nummer 2 positie voor mij is vrijheid van meningsuiting, net onder de behoefte om het leven zelf in stand te houden. Dat is omdat ik vrijheid van meningsuiting heb genoten gedurende mijn hele professionele leven en ik verwacht dit te kunnen blijven doen.

Voor mij persoonlijk zal het zeer onwaarschijnlijk zijn dat ik gearresteerd zal worden voor wat voor wetten dan ook die bestaan om vrijheid van meningsuiting in te perken, zonder twijfel vanwege het privilege dat ik geniet dat is toegekend aan diegenen van een hogere publieke status. Mijn zorgen zijn daarom minder voor mijzelf en meer voor diegenen die kwetsbaarder zijn vanwege hun lagere status. Zoals de man die gearresteerd was in Oxford, omdat hij een politiepaard homofiel noemde. Of de tiener die de Scientology Kerk een cult noemde. Of de café eigenaar die gearresteerd was voor het laten zien van Bijbel passages op een tv scherm. [gearchiveerde link naar beide voorbeelden]

Toen ik hoorde van deze belachelijke overtredingen, herinnerde ik mij dat ik hier eerder was geweest, maar dan in een fictieve context. Ooit heb ik een show gedaan, Not the Nine O’clock News geheten, en we deden een sketch waar Griff Rhys-Jones het karakter Constable Savage speelde, een gemanifesteerde racistische politieagent die ik, als zijn bureaucommandant, aanspreek voor het arresteren van een donkere man voor een waslijst aan bespottelijke, verzonnen aanklachten. De aanklachten waarvoor Constable Savage de heer Winston Kodogo arresteerde waren deze:

‘Lopen op de voegen in het trottoir’

‘Het lopen in een fel shirt in de bebouwde kom gedurende donkere uren‘ en één van mijn favorieten ‘overal en nergens lopen’

Hij was ook gearresteerd voor het ‘urineren in een publiek toilet’ en ‘mij op een aparte manier aankijken’.

Wie had gedacht dat we met een wet zouden komen te zitten die zou toestaan dat de werkelijkheid zo precies de fictie zou imiteren. Ik heb ergens een verdediger van de status quo gelezen die claimde dat het feit dat de aanklacht over het homofiele paard was ingetrokken nadat de gearresteerde man geweigerd had de boete te betalen en dat de Scientology zaak ook was ingetrokken op een gegeven moment gedurende het juridisch proces, dit een indicatie was dat de wet prima werkte, het feit negerende dat de enige reden dat die aanklachten waren ingetrokken vanwege de publiciteit die ze hadden aangetrokken. De politie voelde aan dat de spot dicht om de hoek was en trokken hun acties in. Maar hoe zit het met duizenden andere gevallen die niet de zuurstof van publiciteit konden genieten? Die niet zo bespottelijk genoeg waren om media aandacht aan te trekken? Zelfs voor die aanklachten die waren ingetrokken, waren mensen gearresteerd, ondervraagd, voor de rechtbank gedaagd en toen pas vrijgelaten. Dat is niet een wet die fatsoenlijk werkt, dat is censurerend op de meest intimiderende manier met de garantie op een ‘verkillende invloed’ op de vrije expressie en het vrije protest.

Het gezamenlijke committee voor Mensenrechten van het Parlement vatte deze hele issue goed samen door te zeggen ‘Terwijl het arresteren van een demonstrant voor het gebruiken van ‘dreigende of geweldadige’ taal kan, afhankelijk van de omstandigheden, een geproportioneerde reactie zijn, denken we niet dat taal of gedrag dat enkel ‘beledigend’ is ooit gecriminaliseerd zou moeten worden op deze manier’. Het heldere probleem met het verbieden van belediging is dat teveel dingen als zodanig geïnterpreteerd kunnen worden. Kritiek leveren is makkelijk te contrueren als belediging. Spot is makkelijk te construeren als belediging. Sarcasme, onwelvallige vergelijking, het slechts formuleren van een alternatieve zienswijze kunnen [en worden tegenwoordig] geïnterpreteerd worden als belediging. En omdat zoveel dingen kunnen worden geïnterpreteerd als belediging, is het haast geen verbazing dat zoveel dingen al als zodanig zijn geweest, zoals de voorbeelden die ik eerder noemde laten zien.

Alhoewel de desbetreffende wet al meer dan 25 jaar in het wetboek staat, is het indicatief voor een cultuur dat grip heeft genomen op de wetgevende programma’s van opeenvolgende regeringen die, met de redelijke en welbedoelende ambitie om onaangename elementen in de maatschappij in te dammen, een maatschappij heeft gecreëerd van buitengewoon authoritaire en controlerende natuur. Het is wat je kunt noemen De Nieuwe Intolerantie, een nieuw maar intense drang om oncomfortabele geluiden te smoren. ‘Ik ben niet intolerant,’ zeggen veel mensen; zeggen veelal zachtsprekende, hoogopgeleide, liberaal ingestelde mensen: ‘ik ben alleen intolerant over het intolerante.’ En mensen neigen om te knikken en te zeggen ‘Oh, wijze woorden, wijze woorden’ en toch als je over deze ogenschijnlijke onbeargumenteerbare uitspraak langer dan vijf seconden nadenkt, realiseer je je dat alles wat het doet is het aansporen om de ene vorm van intolerantie te vervangen voor de de andere. Hetgeen in mijn ogen geen enkele vorm van vooruitgang representeert. Onderliggende vooroordelen, onrechtvaardigheden en wrok worden niet geaddresseerd door mensen te arresteren: zij worden geaddresseerd door de issues de lucht in te sturen, beargumenteerd te worden en behandeld te worden bij voorkeur buiten het wetgevingsproces. In mijn ogen is de beste manier om de robuustheid van de maatschappij tegen belediging of beledigende spraak te vergroten, is om er heel wat meer van toe te staan. Zoals met kinderziektes ben je beter bestand tegen die bacteriën waaraan je al bent blootgesteld.

Het is nodig om onze immuniteit op te bouwen om beledigingen te incasseren, zodat we om kunnen gaan met issues die door prima te rechtvaardigen kritiek geopperd kan worden. Onze prioriteit zou moeten liggen bij het omgaan met de boodschap, niet met de boodschapper. Zoals President Obama een maand ofzo geleden zei in een toespraak voor de Verenigde Naties: ‘…goedbedoelde pogingen om spraak in te dammen kunnen gereedschappen worden om critici het zwijgen op te leggen, of minderheden te onderdrukken. Het sterkste wapen tegen haatdragende spraak is niet onderdrukking, het is meer spraak. Als we een robuste maatschappij willen, dan hebben we meer robuste dialoog nodig en dat moet het recht inhouden om te beledigen. Omdat, zoals iemand ooit zei, de vrijheid om onbeledigend te zijn is helemaal geen vrijheid.’

De intrekking van deze clausule zal slechts een kleine stap zijn, maar ik hoop dat het een kritieke zal zijn in wat een langere termijn project zou moeten zijn om de opkruipende cultuur van censuur op pauze te zetten en langzaam weer terug te draaien. Het is een kleine schermutseling in de strijd om om te gaan met waar Sir Salman Rushdie naar verwijst als de Verontwaardigings Industrie: zelfbenoemde scheidsrechters van het publieke goed, door media opgestookte verontwaardiging aanmoedigend, waartoe de politie zich erg onder druk voelt gezet om erop te reageren. Een krant belt Scotland Yard op: iemand heeft n tikkeltje beledigend iets op Twitter gezegd over iemand die wij als een nationale schat beschouwen: wat gaan jullie daar aan doen? En de politie raakt in paniek, ze rommelen wat rond en grijpen de ongepaste levenslijn van Section 5 aan: dat ding waarmee ze iedereen kunnen arresteren voor het zeggen van wat dan ook dat door wie dan ook als beledigend kan worden gecontrueerd. Ze hebben geen aangifte nodig, noch een echt slachtoffer: ze hoeven alleen de beoordeling te maken dat iemand zou kunnen zijn beledigd als zij het hadden gehoord of gelezen wat was gezegd. De meest buitensporige rijkweidte. De stormen die op Twitter en Facebook commentaren rond gaan, hebben fascinerende issues rondom vrijheid van meningsuiting naar boven doen komen. Tot nu toe hebben we twee belangrijke lessen geleerd. Ten eerste, dat we allemaal verantwoordelijkheid moeten nemen voor wat we zeggen, wat geen slechte les is om teleren. En ten tweede, we hebben geleerd hoe afschuwelijk geprikkeld en intolerant de samenleving is geworden over zelfs de minste ongunstige commentaren.

De wet zou deze intolerantie niet moeten helpen en bijstand aan verlenen. Vrijheid van Meningsuiting kan enkel lijden als de wet ons ervan weerhoudt om te gaan met haar consequenties. Ik biedt mijn volle ondersteuning aan de Hervorm Section 5 campagne. Dank u.”

De volledige tekst in het Engels valt hier te lezen. (gearchiveerde link: https://archive.vn/U9RA)

Over Nieuwegeluid.nl

  • Klik hier voor onze handige, uitgebreide nieuwsfeed van diverse alternatieve, onafhankelijke nieuws- en opiniesites, maar ook eigen artikelen over politiek en maatschappij.
  • Voeg onze website toe als app op je mobiel, via “toevoegen” onderaan je telefoonscherm of via je browserinstellingen. Voortaan direct overzicht op je mobiel van alle nieuwste publicaties van onafhankelijke media!
  • Nieuwe Geluid is een platform voor de promotie van vrije en alternatieve media.

Help het Nieuwe Geluid te verspreiden door dit artikel te delen:

Deel deze pagina...